فرهاد میرزا و برف طالقان
یکی از وقایع مهم دوران ناصرالدین‌شاه، تبعید فرهاد میرزا به طالقان بود. فرهاد میرزا معتمدالدوله، در یکی از نامه‌هایی که از طالقان برای فریدون میرزا ارسال کرده، شرایط سخت آب‌وهوایی این منطقه را توصیف کرده و نوشته است:
«متاع این ولایت (طالقان) در این هنگام سرد و روز برد و برد است. هر چه در تهران حرف است، در اینجا برف است.»
علت تبعید فرهاد میرزا به طالقان
فرهاد میرزا، پسر پانزدهم عباس میرزا و عموی ناصرالدین‌شاه بود. در سال ۱۲۷۱ هجری قمری، به دلایلی نامعلوم و به دستور شاه، به عنوان حاکم طالقان منصوب شد. این انتصاب در واقع نوعی تبعید فرهاد میرزا بود، زیرا طالقان علاوه بر اینکه حکومت او محسوب می‌شد، به عنوان تیول او نیز در نظر گرفته شده بود.
فرار از تبعید و پناهندگی
پس از چند سال اقامت در طالقان، فرهاد میرزا بدون دریافت اجازه رسمی از دولت، این منطقه را ترک کرده و مخفیانه به تهران بازگشت. پس از ورود به تهران، به سفارت انگلیس پناهنده شد که این اقدام، پیامدهای سیاسی مختلفی به دنبال داشت.
بازگشت به عرصه قدرت
با وجود این اقدامات، فرهاد میرزا در سال ۱۲۷۸ هجری قمری مجدداً به حکومت منصوب شد. این بار، او مسئولیت اداره لرستان و خوزستان را بر عهده گرفت. پس از مدتی، جایگاه او در ساختار حکومتی مستحکم‌تر شد و به عضویت دارالشورای کبری دولتی پذیرفته شد.
نتیجه‌گیری
تبعید فرهاد میرزا به طالقان یکی از حوادث مهم دوران ناصرالدین‌شاه بود که تأثیرات سیاسی و اجتماعی خاصی داشت. شرایط سخت آب‌وهوایی طالقان، که خود او در نامه‌هایش به آن اشاره کرده، باعث شد که این تبعید به‌نوعی مجازات سنگین برای وی محسوب شود. با این حال، فرهاد میرزا توانست از این شرایط عبور کرده و بار دیگر در عرصه حکمرانی نقش‌آفرینی کند.